Γιατί ο θρύλος των The Jam δεν ενθουσιάζεται με τα φανταχτερά shows – “Θέλω να βλέπω τους καλλιτέχνες από κοντά”
Στον κόσμο της σύγχρονης βρετανικής μουσικής, λίγοι έχουν μείνει τόσο αληθινοί όσο ο Paul Weller. Ο “Modfather”, γνωστός από τα θρυλικά του χρόνια στους The Jam και την προσωπική του διαδρομή που σημάδεψε γενιές, συνεχίζει να λέει τα πράγματα όπως τα νιώθει. Και τώρα, που οι Oasis κάνουν το μεγάλο comeback με το Oasis Live ’25 tour, ο Paul Weller αποδεικνύει ξανά ότι το πάθος για τη μουσική δεν έχει να κάνει με τη μάζα ή τα μεγάλα φώτα, αλλά με το πού και πώς επιλέγεις να ζήσεις τη στιγμή.
Η επανασύνδεση των Oasis και η νέα τους περιοδεία έχουν ξεσηκώσει ενθουσιασμό, συζητήσεις και νοσταλγία σε fans κάθε ηλικίας. Τα εισιτήρια γίνονται ανάρπαστα, τα social media γεμίζουν βίντεο και stories από τα πρώτα shows, και όλοι μιλάνε για ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά γεγονότα της δεκαετίας. Όμως, μέσα σε αυτό το κύμα, υπάρχουν κι εκείνοι που βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Ο Paul Weller, με το γνώριμο cool του και το ξεκάθαρο στυλ του, δεν ακολουθεί τη μάζα. Εξηγεί ανοιχτά ότι τα μεγάλα gigs και τα τεράστια στάδια δεν τον συγκινούν – όχι επειδή δεν αναγνωρίζει τη σημασία τους, αλλά γιατί για τον ίδιο η ουσία βρίσκεται αλλού.
📌 Διαβάστε Επίσης: Paul Weller, Bobby Gillespie και Paul Simonon ενώνουν τις δυνάμεις τους στο Λονδίνο για τη Γάζα
Αυτό που ξεχωρίζει στον Weller δεν είναι απλώς η αγάπη του για τη μουσική, αλλά ο τρόπος που ζει τη μουσική του εμπειρία. Σε μια πρόσφατη, χαλαρή συνέντευξη στο BBC Radio 2 με τη Jo Whiley, ο ίδιος εξηγεί ότι προτιμά να ζει τις συναυλίες από κοντά, σε μικρούς χώρους που νιώθεις τον παλμό, βλέπεις το συγκρότημα στα μάτια, παρακολουθείς κάθε τους κίνηση. “Δεν είμαι άνθρωπος των μεγάλων σκηνών”, λέει χαρακτηριστικά. Η απόσταση του σταδίου τον ξενερώνει, γιατί τελικά κοιτάζεις οθόνες και όχι τον καλλιτέχνη.
Αυτό το ανθρώπινο στοιχείο είναι που τον έκανε πάντα διαφορετικό. Θυμάται τα live του παρελθόντος, εκεί που ο καλλιτέχνης ήταν δίπλα σου, όχι πίσω από κάγκελα και τεράστια σκηνή. Όταν η μουσική ακουγόταν πιο δυνατά, όχι γιατί υπήρχαν χιλιάδες ηχεία, αλλά γιατί υπήρχε ένταση και αλήθεια στην ατμόσφαιρα. Αυτό αναζητά και τώρα: τις βραδιές που η σύνδεση ανάμεσα σε band και κοινό είναι αυθεντική.
Κάποιοι μπορεί να απορούν πώς γίνεται ένας φίλος του Noel Gallagher να μην θέλει να δει τους Oasis live, ειδικά μετά από τόση αναμονή. Η απάντηση του Weller είναι απλή και άμεση. Έχει ήδη μιλήσει με τον Noel για τα πάντα – από μουσική μέχρι gigs. Του ζήτησε μάλιστα αν υπάρχει περίπτωση για κάποιο μικρότερο, πιο “ζεστό” live. “Αν το έκαναν σε πιο στενό χώρο, θα ήμουν πρώτος”, λέει γελώντας. Για τις μεγάλες σκηνές, όμως, δεν αλλάζει γνώμη: το feeling δεν είναι το ίδιο.
Ακόμα κι αν πολλοί ζουν για να βρεθούν έστω και για λίγες ώρες σε ένα γεμάτο στάδιο, ο Weller ανήκει σε μια γενιά που θυμάται αλλιώς τη ζωντανή εμπειρία. Εκεί όπου τα live έμοιαζαν με ραντεβού μεταξύ μουσικών και κοινού, όχι με show που απομακρύνει το θεατή από το καλλιτεχνικό κέντρο. Αυτή τη μαγεία, λέει, τη βρίσκεις σήμερα στα μικρά venues, σε pubs, σε local clubs, ακόμα και σε ακουστικά live που μοιάζουν αυθόρμητα, γεμάτα ενέργεια και αυθεντικότητα.
Όμως, ο Weller δεν παραγνωρίζει το τι σημαίνει η επανασύνδεση των Oasis για τη Βρετανία. Βλέπει πως ολόκληρη η χώρα συζητά για την επιστροφή τους, ακούει κόσμο στον δρόμο που δεν θα φανταζόσουν ποτέ να μιλάει με ενθουσιασμό για την μπάντα. Το Oasis Live ’25 έχει καταφέρει να γίνει σημείο αναφοράς, να ξυπνήσει το πάθος τόσο παλιών όσο και νέων fans, να επαναφέρει στο προσκήνιο όλο το vibe της βρετανικής μουσικής των ‘90s – ακόμα και σε όσους δεν είχαν ζήσει τότε τη χρυσή εποχή της britpop.
Ο ίδιος ο Weller τονίζει πως τέτοιες στιγμές δεν είναι συνηθισμένες. Τα μεγάλα tours, τα επανασυνδεδεμένα συγκροτήματα, τα sold out events δημιουργούν ενθουσιασμό, δίνουν ελπίδα στη σκηνή, και φέρνουν νέο κόσμο κοντά στη μουσική. Παρόλα αυτά, ο ίδιος δεν αλλάζει ρότα. Προτιμά να δει μια μπάντα όταν μπορεί να διακρίνει κάθε λεπτομέρεια, κάθε χαμόγελο, κάθε μικρή αυθόρμητη κίνηση πάνω στη σκηνή.
Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους Oasis. Ο Paul Weller πιστεύει ότι, γενικά, η βρετανική σκηνή χρειάζεται περισσότερο τα intimate shows, τις μικρές σκηνές, τις παρέες που δημιουργούνται από το πουθενά μετά το live, τα clubs που μένουν ανοιχτά μέχρι το πρωί. Κάτι που, σήμερα, τείνει να χαθεί όσο τα μεγάλα festivals και τα stadium gigs γίνονται κανόνας.
📌 Διαβάστε Επίσης: Paul Gallagher: Στο εδώλιο ο αδελφός των Oasis για βιασμό και κακοποιητικές πράξεις
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι fans και μουσικοί μιλούν για την ανάγκη να επιστρέψουν στην ουσία της live μουσικής. Τα grassroots venues, τα μπαράκια που φιλοξενούν νέες μπάντες, τα τοπικά φεστιβάλ – όλα αυτά που χτίζουν πραγματική κουλτούρα και δίνουν ευκαιρίες στα ταλέντα που διαφορετικά θα έμεναν στο σκοτάδι. Εκεί, λέει ο Weller, γεννιέται η πραγματική ενέργεια της σκηνής.
Όσο για τους ίδιους τους Oasis, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νέο τους tour θα μείνει στην ιστορία. Ξεκινώντας από το Cardiff και το Manchester, με gigs που έγιναν αμέσως sold out, και μετά συνεχίζοντας σε Λονδίνο, Εδιμβούργο, Δουβλίνο, και στο εξωτερικό – από Αμερική και Ασία μέχρι Αυστραλία και Βραζιλία. Κάθε πόλη ζει τη δική της “Oasis moment”, με χιλιάδες fans να τραγουδούν ξανά ύμνους μιας ολόκληρης γενιάς.
Παρά το παγκόσμιο hype, για τον Paul Weller η ουσία μένει ίδια: η μουσική είναι προσωπική εμπειρία. Κάθε φορά που βρίσκεται σε ένα μικρό venue, αισθάνεται ότι συμμετέχει σε κάτι αληθινό, χωρίς αποστάσεις, χωρίς φίλτρα. Γι’ αυτό και επιμένει – για εκείνον, το καλύτερο live είναι αυτό που μπορείς να το ζήσεις από κοντά, να νιώσεις την ενέργεια να περνάει από τη σκηνή στο κοινό και το αντίστροφο.
Αυτό το vibe προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες, αλλά και νεαροί fans που κουράστηκαν από τα υπερπαραγωγές και ψάχνουν κάτι πιο αυθεντικό. Η νέα γενιά ανακαλύπτει ξανά το value των μικρών clubs, των street parties, των pop-up live που στήνονται απλά για τη χαρά της μουσικής – κι αυτό, όπως φαίνεται, δεν το αλλάζουν με τίποτα.
