Κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, ο Μπίλι Πρέστον ήταν ο μουσικός που ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες. Ένα αυτοδίδακτο ταλέντο που ανέπτυξε τις ικανότητές του παίζοντας εκκλησιαστικό όργανο στην εκκλησία του στο Λος Άντζελες, έχει συνοδεύσει τη Μαχάλια Τζάκσον και εμφανίστηκε στην εκπομπή The Nat King Cole Show πριν καν γίνει 11 ετών.
Μέχρι την εφηβεία του, ταξίδεψε με τον Λιτλ Ρίτσαρντ στην ευρωπαϊκή περιοδεία του και παρακολουθούσε από κοντά τους Beatles, το συγκρότημα που στήριζε τον Ρίτσαρντ, κάθε βράδυ επί σκηνής.
Ο Μπίλι Πρέστον δεν έκανε ποτέ λάθος στη μουσική του
Το 1969, είχε ήδη αποκτήσει τον τίτλο του «πέμπτου Beatles» (συμμετείχε στο κομμάτι Get Back) και έγινε ο βασικός συνεργάτης του Τζορτζ Χάρισον όταν ο κιθαρίστας άρχισε τη σόλο καριέρα του. «Ο Μπίλι ποτέ δεν έπαιξε λάθος νότα», λέει ο Ρίνγκο Σταρ. «Ήταν πραγματικά εξαιρετικός».
Πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Σαμ Κουκ, ο Ρέι Τσαρλς, οι Rolling Stones, η Αρίθα Φράνκλιν, η Μπάρμπρα Στρέιζαντ και ο Έλτον Τζον, τον προσέλαβαν. Συνέθεσε σόλο δίσκους και έγραψε επιτυχίες για άλλους, όπως το You Are So Beautiful του Τζο Κόκερ.
Ωστόσο, πάλεψε με τον εθισμό και φυλακίστηκε λόγω βίαιων περιστατικών που σχετίζονταν με τη χρήση ναρκωτικών. Πέθανε το 2006 σε ηλικία 59 ετών.
Μπίλι Πρέστον, Τζορτζ Χάρισον, Τζίμι Κάρτερ / Φωτογραφία: Wikimedia Commons
Ο χορός δοξολογίας του Πρέστον
Στο ντοκιμαντέρ Billy Preston: That’s the Way God Planned It, το οποίο σκηνοθέτησε ο έμπειρος της αμερικανικής τηλεόρασης Πάρις Μπάρκλεϊ, φίλοι και συνεργάτες του, όπως ο Έρικ Κλάπτον, η Ολίβια Χάρισον (χήρα του Τζορτζ) και η αείμνηστη Σάντα Κράουτς, αφηγούνται την ιστορία της ζωής του.
Η ταινία ανοίγει με την εκπληκτική του ικανότητα: τον 24χρονο βιρτουόζο να παίζει στη συναυλία του Τζορτζ Χάρισον για το Μπαγκλαντές το 1971.
Ο Χάρισον παρουσιάζει τη μπάντα του -τους Σταρ, Κλάπτον, Λέον Ράσελ, Μπομπ Ντίλαν και Ραβί Σανκάρ- όλοι παίζουν το That’s the Way God Planned It του Πρέστον.
Μια στιγμή ο Πρέστον βγαίνει από πίσω από τα πλήκτρα και αρχίζει να χορεύει στο κέντρο της σκηνής σε μια χαρούμενη δοξολογία. «Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ», λέει σε ένα voiceover. «Η μπάντα έπαιζε, ο κόσμος συμμετείχε και έπρεπε να χαρώ».
Μαύρος ομοφυλόφιλος άνδρας
Το χαμόγελό του, τα κενά δόντια του και η ενεργητικότητά του έκαναν τη σκηνική του παρουσία να είναι επηρεασμένη τόσο από τις gospel χορωδίες που μεγάλωσε όσο και από τον Λιτλ Ρίτσαρντ και τον μέντορά του, Ρέι Τσαρλς.
Η εκκλησία υπήρξε το καταφύγιο για την ανάπτυξή του. Παρ’ όλα αυτά, ως μαύρος ομοφυλόφιλος άνδρας, αντιμετώπισε δυσκολίες στην σύνθεση της σεξουαλικότητάς του με τον χριστιανισμό του, περιπλεγμένο από μια σεξουαλική επίθεση που υπέστη στην εκκλησία όταν ήταν παιδί.
Όπως ο Πρέστον, ο Μπάρκλεϊ είναι μαύρος και ομοφυλόφιλος και μεγάλωσε στην εκκλησία, παίζοντας εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο – «όχι στο επίπεδο του Μπίλι Πρέστον, αλλά αυτό ήθελα να κάνω», αναφέρει.
Αμφότεροι, Πρέστον και Μπάρκλεϊ, έχουν βιώσει την απώλεια αδελφών σε θανατηφόρα ατυχήματα, όπως και ο Πρέστον, ο οποίος πέρασε κάποιες πολύ δύσκολες σεξουαλικές εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν.
για τον τρόπο που αντιλήφθηκα τον κόσμο».
Ο Πρέστον ήταν γνωστός για την σιωπή του σε ζητήματα πέρα από τη μουσική, και η ομοφυλοφιλία του ήταν κρυφή σε κοινή θέα.
Η κρυφή ομοφυλοφιλία
Ο Πρέστον ήταν διάσημος για την ησυχία του σχετικά με θέματα εκτός μουσικής και η ομοφυλοφιλία του παρέμενε καλά κρυμμένη.
Αν και δεν αυτοαποκαλούνταν ομοφυλόφιλος μέχρι τις μεταγενέστερες φάσεις της ζωής του, συχνά καλούσεσυντρόφους στις περιοδείες ή στις ηχογραφήσεις, παρουσιάζοντάς τους ως φίλους ή ξαδέρφια.
Ο Μπάρκλεϊ κατάφερε να εντοπίσει κάποιους από τους πρώην εραστές του Πρέστον, αν και κανείς δεν ήθελε να εμφανιστεί στην ταινία.
«Θα θέλαμε πολύ να τους είχαμε στην κάμερα», είπε ο Μπάρκλεϊ. «Ωστόσο, αυτοί επιβεβαίωσαν τις ιστορίες τους και μας επέτρεψαν να τις μοιραστούμε».
Δεν τον σταματούσε τίποτα
Ο Πρέστον επιχείρησε να ξεφύγει από την προβληματική προσωπική του ζωή ρίχνοντας τον εαυτό του στην εργασία του.
Συμμετείχε τακτικά στο τηλεοπτικό σόου Shindig! και πρωταγωνίστησε στην αποτυχημένη ταινία μουσικής, Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band το 1978.
Κατέκτησε επιτυχίες όπως το Will It Go Round in Circles το 1972 και το ντουέτο του 1979 με την τραγουδίστρια της Motown, Σιρίτα Ράιτ, With You I’m Born Again, γραμμένο από τους Κάρολο Κόνορς και Ντέιβιντ Σάιερ.
«Ήταν ένας συνεχώς εξελισσόμενος στόχος», σημειώνει η Ολίβια Χάρισον. «Ο Μπίλι συνεχιζόταν αδιάκοπα να παίζει, να χορεύει, να τραγουδάει – πώς θα μπορούσες να τον σταματήσεις και να του πεις: “Άκου φίλε, τι γίνεται; Κάτσε να κουβεντιάσουμε;”».
Επαγγελματικά, «θα έλεγα ότι η κρίση του ήταν πιο καλή παρά κακή», αναφέρει ο φίλος και πρώην στέλεχος της Motown, Τόνι Τζόουνς. «Η κακή κρίση προέκυψε όταν η καριέρα του άρχισε να φθίνει».
«Παρότι η ποινή αφορούσε επίθεση, εγώ όρισα τους όρους για ναρκωτικά, γιατί ήταν σαφές ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα επιτίθετο αν δεν ήταν σοβαρά εθισμένος»
Μπίλι Πρέστον / Φωτο: Wikimedia Commons
Προβλήματα με τον νόμο
Καθώς η καριέρα του καθυστερούσε και ο ελεύθερος χρόνος του αυξανόταν, ο εθισμός του Μπίλι Πρέστον στην κοκαΐνη, το αλκοόλ και αργότερα το κρακ, έγινε πολύ ισχυρός για να αντισταθεί.
Προβληματιζόταν διαρκώς με νομικά ζητήματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, με κατηγορίες για παραβίαση αναστολής, ασφαλιστική απάτη και επίθεση.
Ο Μπέρναρντ Τζέι Κάμινς, ο δικαστής που εξέτασε πολλές ποινικές υποθέσεις του Πρέστον και τελικά τον καταδίκασε σε φυλάκιση το 1997, μοιράζεται τις σκέψεις του στην ταινία.
«Παρότι η ποινή ήταν για επίθεση, όρισα…«Δεν υπάρχει περίπτωση να είχε επιτεθεί σε κάποιον αν δεν ήταν τόσο πολύ εθισμένος στα ναρκωτικά», αναφέρει ο Κάμινς στην ταινία. Ο Πρέστον, αργότερα, έγραψε για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, αν και δεν κατάφερε να παραμείνει νηφάλιος για πολύ, εκτίοντας 18 μήνες από την τετραετή ποινή του. Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, καθοδηγούσε θρησκευτικές λειτουργίες και έπαιρνε μέρος σε χορωδίες. Παρά κάποιες επιτυχημένες περιόδους αποτοξίνωσης, το 2005, ο Πρέστον, με ιστορικό νεφροπάθειας, υπέστη περικαρδίτιδα, έπεσε σε παρατεταμένο κώμα και πέθανε τον Ιούνιο του 2006 λόγω νεφρικής ανεπάρκειας.
Η αντιπαράθεση
Πολλές φορές, τα ντοκιμαντέρ παραλείπουν τις πιο σκοτεινές λεπτομέρειες, αλλά όπως λέει η Ολίβια Χάρισον, αυτό που καθιστά αυτή την ταινία ισχυρή και «ανθρώπινη» είναι η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει αυτές τις πτυχές. Αναφερόμενη στη συνεργασία της με τον Μάρτιν Σκορτσέζε στο ντοκιμαντέρ «George Harrison: Living in the Material World» το 2011, τονίζει ότι υπήρξαν στιγμές που ένιωσε ότι έπρεπε να προστατεύσει τη μνήμη του. Ο γιος της την προέτρεψε να αποδεχθεί και τις σκοτεινές πτυχές της ζωής.
Ωστόσο, νωρίτερα φέτος, μια νομική διαδικασία κατάφερε να εμποδίσει την πρεμιέρα της ταινίας του Πρέστον στο φεστιβάλ South by Southwest στο Τέξας. Η πρώην μάνατζερ του Πρέστον και άλλοι κατήγοροι υποστήριξαν ότι το ντοκιμαντέρ εξυπηρετούσε τους προσωπικούς και οικονομικούς στόχους του σκηνοθέτη και των παραγωγών.
«Μια συναισθηματική συμφιλίωση»
Τελικά, η αγωγή αποσύρθηκε μετά από κάποιες τροποποιήσεις, όπως ανέφερε ο παραγωγός Νίγκελ Σινκλέρ: «Προχωρήσαμε σε αλλαγές που διήρκεσαν περίπου δύο λεπτά, αφαίρεση επαναλαμβανόμενων στοιχείων.» Όπως είπε, οι συζητήσεις των εμπλεκομένων τους οδήγησαν σε μια καλύτερη κατανόηση και συναισθηματική συμφιλίωση.
Αυτοί που δουλεύουν στην ταινία «That’s the Way God Planned It» ελπίζουν ότι αυτή θα εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με το πώς οι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίξουν άτομα με προβλήματα ναρκωτικών, όπως ήταν ο Πρέστον.
Μια ιστορία για τον εθισμό και την αγάπη
«Αν είχα κάνει αυτή την ταινία νωρίτερα, θα είχα αντιμετωπίσει τον Κόρι Μοντέιθ πολύ διαφορετικά», σημείωσε ο Μπαρκλεϊ για τον ηθοποιό που πέθανε από υπερβολική δόση το 2013. «Είχα μερικές συζητήσεις μαζί του, αλλά πίστευα ότι δεν ήταν δική μου ευθύνη.» Αν είχε προχωρήσει στη δημιουργία αυτού του ντοκιμαντέρ νωρίτερα, θα είχε επίσης προσπαθήσει να τον υποστηρίξει.
Ως πορτρέτο ενός καλλιτέχνη, το «That’s the Way God Planned It» αφηγείται μια ιστορία για τον εθισμό, την αγάπη και την υπομονή που χρειάζονται άνθρωποι όπως ο Πρέστον. Ο Τόνι Τζόουνς εκφράζει την πεποίθησή του ότι ο φίλος του θα ήθελε να αναγνωρίζεται και να εκφράζονται γι’ αυτόν ειλικρινή συναισθήματα.
*Το ντοκιμαντέρ «Billy Preston: That’s the Way God Planned It» είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ μέσω του Doc NYC μέχρι την 1η Δεκεμβρίου.
*Με στοιχεία από το theguardian.com
