Ο θρύλος του αμερικανικού rock, Bob Seger, σβήνει σήμερα 80 κεράκια. Με φωνή που κουβαλάει τη βαρύτητα του Detroit και καρδιά γεμάτη καλοσύνη, έχει καταφέρει να μας συντροφεύει εδώ και δεκαετίες, με τραγούδια που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή.
Ο Seger ήταν πάντα κάτι παραπάνω από ένας ροκ σταρ. Ήταν ο τύπος που τραγουδούσε για όλους – χωρίς να κρίνει. Στο “Fire Down Below” παρατηρεί, δεν κατηγορεί. Στο “Still The Same” εύχεται στον… μπελά που έχει για φίλο να τη γλιτώνει για πάντα. Ακόμα και στο “Sunspot Baby”, εκεί που κάποια του έκλεψε την κάρτα, της εύχεται να πέρασε καλά. Ένας τύπος που ζητούσε από το κοινό του, στο live album του, να μην σπρώχνονται. Αυτό τα λέει όλα.
Από το 2019 έχει αποσυρθεί, χωρίς φανφάρες. Δεν έχει e-mail, δεν πολυασχολείται με την τεχνολογία – κι όμως, πάντα φαίνεται επίκαιρος. Πριν γίνει γνωστός, πέρασε τα 20s του σε μικρές σκηνές και μπαράκια, παίζοντας σχεδόν κάθε βράδυ. Όταν έγινε επιτέλους γνωστός, ήταν ήδη στα 30 – και αυτό φαινόταν. Δεν προσποιήθηκε ποτέ τον αιώνιο έφηβο. Ήταν ο «σοφός της παρέας» στο “Night Moves”, ο άνθρωπος που από νωρίς τραγουδούσε για το πέρασμα του χρόνου: “Mainstreet”, “Turn the Page”, “The Famous Final Scene”.
Το “Old Time Rock & Roll” το είπε στα 33. Για σύγκριση: φέτος γίνονται 33 οι Charli XCX, Selena Gomez και Charlie Puth. Δύσκολα τους φαντάζεται κανείς να γράφουν για μουσική που… δεν θέλουν να ακούν πια. Ο Seger όμως το έκανε με στυλ και αξιοπρέπεια.
Στο “Rock & Roll Never Forgets” δίνει οδηγίες επιβίωσης: «Κατέβα στη συναυλία ή σε κάποιο τοπικό μπαρ. Τσέκαρε την εφημερίδα, πιθανόν δεν θα χρειαστεί να πας μακριά». Ένας πραγματικός οδηγός επιβίωσης της νυχτερινής ζωής για όσους νιώθουν ότι «έχουν μεγαλώσει».
Από μια φτωχή παιδική ηλικία στο Michigan, με πατέρα απών και μητέρα ηρωίδα, ο Seger προσπάθησε να πιάσει δουλειά στη GM – άντεξε… μισή μέρα. Ήξερε ότι το δικό του εργοστάσιο ήταν οι σκηνές και τα στούντιο. Από το πολιτικοποιημένο “2+2=?” το 1968, ως το “Night Moves” που πολλοί θυμούνται πού το πρωτοάκουσαν – εκείνο το τραγούδι που έκανε τη νύχτα και το φθινόπωρο να φαίνονται πιο έντονα.
Και έπειτα, το “Old Time Rock & Roll”: ένα τραγούδι που θα μπορούσε να είναι γκρίνια για τη νέα εποχή, αλλά βγαίνει σαν ξέφρενο πάρτι. Σε μια καραόκε βραδιά, κάποιος τραγουδούσε μόνο την πρώτη του γραμμή ξανά και ξανά. Κι αυτό, από μόνο του, λέει κάτι.
Ακόμα και όταν μιλούσε για προκαταλήψεις – όπως στο “Turn the Page”, όταν τον κορόιδευαν στα truck stops – δεν απαντούσε με κακία. Ήθελε απλώς πιο δημιουργικά σχόλια. Και στο “Still the Same”, δεν κάνει κριτική στον απατεώνα φίλο του – απλά τον παρατηρεί με περιέργεια.
Πάντα δίπλα του η Silver Bullet Band. Πάντα παρών για το Detroit. Δεν σκανδάλισε, δεν απογοήτευσε. Αργότερα μίλησε για την κλιματική κρίση, έδωσε το χέρι στον Barack Obama και υποστήριξε τους Grandmaster Flash όταν λίγοι λευκοί ροκάδες τολμούσαν να πουν πως το “The Message” ήταν αριστούργημα.
Και παρότι όλοι αγαπούν το “Night Moves”, ο ίδιος ένιωσε ότι τον έπνιξε: «Σταμάτησα να προσπαθώ να το ξεπεράσω». Η τελευταία του μεγάλη στιγμή; “Like a Rock” – που κατέληξε σε διαφήμιση φορτηγών, αλλά παραμένει ειλικρινές και βαθιά προσωπικό.
Σήμερα, μεγάλο μέρος της δισκογραφίας του παραμένει εκτός streaming. Κανένα box set, κανένα ντοκιμαντέρ. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι ο Jack White του ζητά να τα αναλάβει όλα – τζάμπα. Αλλά εκείνος, πάντα στο επόμενο.
Το αγαπημένο μου Seger στιγμιότυπο; Από το “Live Bullet”, στο medley “Travelin’ Man”/“Beautiful Loser”. Ένας 30άρης που τραγουδά σαν να έχει δει όλη τη ζωή. Και το λέει απλά: «Στο δρόμο, κάτω απ’ τα άστρα, νιώθοντας το αεράκι, προσπερνώντας τα αμάξια».
