Η ιστορία του Δημήτρη Μητροπάνου μοιάζει με λαϊκό τραγούδι. Ξεκινά από ταπεινά, με χέρια που δούλευαν από μικρά, μια φωνή που ξεχώριζε και μια καρδιά που δεν ήξερε να κάνει πίσω.
Γεννημένος στα Τρίκαλα το 1948, μεγάλωσε με αγάπη, αλλά και με την ανάγκη να δουλέψει από παιδί. Δούλεψε ως σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του, έκοβε ξύλα με κορδέλες… Ήταν από εκείνα τα παιδιά που η ζωή τα ψήνει νωρίς. Στην εφηβεία του μετακόμισε στην Αθήνα, για μια καλύτερη ζωή, με ένα όνειρο στην καρδιά – χωρίς να φαντάζεται που θα τον πάει.
Μια κουβέντα που άνοιξε τον δρόμο
Μια μέρα, ο Μπιθικώτσης τον άκουσε να τραγουδά και του είπε: «Εσύ πρέπει να γίνεις τραγουδιστής, έλα να σε πάω στην Columbia». Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Από μια κουβέντα καρδιάς, που έγινε μοίρα.
Στην Columbia γνώρισε τον Τάκη Λαμπρόπουλο, που τον έφερε κοντά στον Γιώργο Ζαμπέτα. Ο Ζαμπέτας, όπως ο ίδιος ο Μητροπάνος έλεγε, στάθηκε σαν δεύτερος πατέρας του. Τον δίδαξε με αυστηρότητα και αγάπη. Του είπε μια συμβουλή που κράτησε για πάντα: «Αν πας να μοιάσεις σε άλλον, θα είσαι πάντα δεύτερος. Γίνε ο εαυτός σου».
Μεγάλοι δάσκαλοι, τυχαίες συναντήσεις
Το 1966 γνώρισε τυχαία και τον Μίκη Θεοδωράκη. Και επειδή όλα γίνονται για κάποιο λόγο, βρέθηκε να τραγουδά στη θέση κάποιου άλλου που αρρώστησε – και να λέει Ρωμιοσύνη και Άξιον Εστί δίπλα στον μεγάλο συνθέτη. Ήταν αρχή μιας πορείας με ήθος, συνέπεια και ένα βαθύ λαϊκό αίσθημα.
Το 1967 έρχεται ο πρώτος του δίσκος, με το «Θεσσαλονίκη». Από εκεί και μετά, η πορεία του γράφεται με συνεργασίες-σταθμούς: Θάνος Μικρούτσικος, Λίνα Νικολακοπούλου, Σταμάτης Κραουνάκης, Μάριος Τόκας, Μάνος Ελευθερίου και πολλοί ακόμη.
Ένας τραγουδιστής που δεν έκανε φασαρία, μόνο τραγούδια
Ο Μητροπάνος δεν ήταν ποτέ κραυγαλέος. Δεν έβγαζε συνθήματα, δεν έκανε δηλώσεις εντυπωσιασμού. Ήταν πράος, ουσιαστικός, με φωνή γεμάτη αλήθεια. Τα «Ρόζα», «Πάντα Γελαστοί», «Σ’ Αναζητώ στη Σαλονίκη», «Τα Λαδάδικα» μιλούσαν για εκείνον – πιο δυνατά απ’ όσο θα μιλούσε ποτέ ο ίδιος.
Το 2009 ηχογράφησε ζωντανά στο Ηρώδειο «Τα τραγούδια της ζωής μου» και το 2012 πρόλαβε να συμμετάσχει στο άλμπουμ-αφιέρωμα στον Μάριο Τόκα «Ήλιος Κόκκινος» με τα τελευταία του τραγούδια.
Η μάχη με την υγεία του και η δύναμη της οικογένειας
Για χρόνια πάλευε με σοβαρό πρόβλημα στα νεφρά. Το 2008 υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση, με δότρια την αδελφή του – μια πράξη αγάπης που ο ίδιος μνημόνευε συχνά. «Η γυναίκα μου, η αδελφή μου, τα παιδιά μου… Ήταν όλοι δίπλα μου», έλεγε.
Είχε δύο γάμους, δύο κόρες, και μια ζωή γεμάτη ευγνωμοσύνη – προς ανθρώπους και στιγμές.
Το φινάλε
Στις 17 Απριλίου 2012, στα 64 του, έφυγε ήσυχα, όπως έζησε. Με μια φωνή που είχε δώσει πολλά και δεν ζήτησε τίποτα. Στην κηδεία του, χιλιάδες κόσμου – γνωστοί και άγνωστοι – στάθηκαν για να τον αποχαιρετήσουν. Γιατί ο Δημήτρης Μητροπάνος δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Ήταν ένας άνθρωπος που τραγούδησε, όπως έζησε: με σεμνότητα, περηφάνια και ουσία.
