Η ιστορία πίσω από το πώς ο Elton John απέκτησε το όνομά του είναι τόσο απίθανη όσο και γοητευτική — γεμάτη rock αναμνήσεις, ψυχεδελικές νύχτες και ένα ανέμελο “Reg”, που τελικά έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του πλανήτη.
Πολύ πριν γίνει ο λαμπερός Elton John, ο Reginald Dwight ήταν ένας ταλαντούχος αλλά άγνωστος πιανίστας, που πάλευε να επιβιώσει με έναν μισθό των 10 λιρών την εβδομάδα. Ο πρώην frontman των Gentle Giant, Derek Shulman, στο νέο του βιβλίο Giant Steps: My Improbable Journey From Stage Lights to Executive Heights, αφηγείται τις πρώτες συναντήσεις του με τον νεαρό Reg — τότε απλώς έναν μουσικό με όνειρα, πείνα για δημιουργία και μια φυσική ευγένεια που έκανε τους πάντες να τον αγαπούν.
Στα μέσα του 1967, η μπάντα του Shulman, Simon Dupree & The Big Sound, χρειαζόταν επειγόντως έναν αντικαταστάτη για τον ασθενή πληκτρά της. Έτσι, ο Reg μπήκε στο γκρουπ για λίγο διάστημα, αλλά άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα. Σύμφωνα με τον Derek, όταν τον συνάντησαν στο Λονδίνο, εκείνος έπαιξε αμέτρητα μουσικά στυλ στο πιάνο — από μπλουζ και pop μέχρι ψυχεδελικούς αυτοσχεδιασμούς — με την άνεση ενός μουσικού που μπορούσε να αγγίξει τα πλήκτρα και να δημιουργήσει μαγεία.
📌 Διαβάστε Επίσης: Andrew Watt: «Ο Elton John είναι σαν τον Beethoven – γεμάτος πάθος και φωτιά στη δημιουργία του»
Η συνεργασία τους ξεκίνησε απλά: το συγκρότημα του πρόσφερε 25 λίρες την εβδομάδα — ποσό που για τον Reg φαινόταν σχεδόν ασύλληπτο. Ο Shulman θυμάται τη χαρά του νεαρού πιανίστα όταν άκουσε την προσφορά και τη διαρκή του καλοσύνη στις πρόβες και στα ταξίδια τους στη Σκωτία. Ήταν πάντα γεμάτος ενέργεια, συλλέγοντας σουβενίρ και μικροαντικείμενα από κάθε στάση της περιοδείας. Ένα χαρακτηριστικό που, όπως αποδείχθηκε, προανήγγειλε το πάθος του για αισθητικές λεπτομέρειες και συλλογές που αργότερα θα καθόριζαν και το προσωπικό του στυλ.
Παρότι εκείνη την εποχή δεν είχε βρει ακόμα την ταυτότητά του, ο Reg μιλούσε ανοιχτά στους φίλους του για τα προσωπικά του, αναζητώντας ισορροπία ανάμεσα στη μουσική, την αγάπη και τον εαυτό του. Ο Shulman θυμάται πως ο Reg ήταν “ανοιχτός και ευάλωτος”, κάτι που τον έκανε αγαπητό στους γύρω του.
Η μουσική του παιδεία, ωστόσο, ξεχώριζε ήδη. Είχε εξαιρετικές γνώσεις όχι μόνο για τη βρετανική αλλά και για την αμερικανική σκηνή, λατρεύοντας τους blues καλλιτέχνες και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της American Air Force Radio, απ’ όπου αντλούσε έμπνευση. Αυτή η βαθιά μουσική ευαισθησία θα τον οδηγούσε σύντομα στη δημιουργία του δικού του ύφους — ενός μείγματος από rock, gospel, soul και pop, που έγινε το σήμα κατατεθέν του.
📌 Διαβάστε Επίσης: Elton John: «Τραγουδώ καλύτερα από ποτέ» – Το νέο κεφάλαιο στη φωνή και τη ζωή του
Μετά την περιοδεία, οι δρόμοι τους χώρισαν φιλικά, αλλά η φιλία έμεινε ζωντανή. Ο Reg τους έστειλε τραγούδια για να ηχογραφήσουν, ανάμεσά τους και το “I’m Coming Home”, το οποίο μάλιστα ξαναβρήκαν δεκαετίες αργότερα και του το χάρισαν σε κασέτα, συγκινώντας τον. Ο Derek θυμάται πως όταν του το έδωσε στα παρασκήνια μιας συναυλίας στη Νέα Υόρκη, ο Elton δεν θυμόταν καν πως το είχε γράψει, αλλά μόλις το άκουσε ξανά, είπε πως του ξύπνησε “όμορφες μνήμες από τα πρώτα του βήματα”.
Κάπου ανάμεσα στο 1968 και το 1969, ο Reg αποφάσισε πως χρειαζόταν μια αλλαγή. Ήθελε ένα όνομα που θα ταίριαζε στη νέα του καλλιτεχνική ταυτότητα. Έτσι γεννήθηκε ο Elton John — ένα μείγμα από τον σαξοφωνίστα Elton Dean των Soft Machine και τον τραγουδιστή Long John Baldry των Bluesology. Όταν το ανακοίνωσε στον Derek Shulman, εκείνος θυμάται να γελάει και να του λέει ότι “ποτέ δεν θα πιάσει αυτό το όνομα”.
Φυσικά, ο Reg απέδειξε το αντίθετο. Μέσα σε λίγα χρόνια, ο Elton John είχε γίνει παγκόσμιο φαινόμενο. Το 1970, με το “Your Song”, κατέκτησε τα charts, ενώ η εμφάνισή του στο Troubadour του Λος Άντζελες καθιέρωσε το όνομά του στο διεθνές μουσικό στερέωμα. Ο Derek γράφει στο βιβλίο του πως, ενώ εκείνοι προσπαθούσαν να κλείσουν μικρά gigs στο Guildford, ο φίλος τους Reg “γελούσε τελευταίος” από τις κορυφές της pop δόξας.
📌 Διαβάστε Επίσης: Elton John: Σφοδρή επίθεση στις κυβερνήσεις που κόβουν τη στήριξη για την έρευνα HIV/AIDS
Αυτό που κάνει την ιστορία ακόμη πιο όμορφη είναι πως, παρά τη φήμη και την επιτυχία, ο Elton John δεν ξέχασε ποτέ τους ανθρώπους που πίστεψαν σε αυτόν από την αρχή. Ο Derek Shulman θυμάται τη ζεστασιά και την ευγένειά του κάθε φορά που συναντιούνταν αργότερα, καθώς και την απίστευτη συνέπεια με την οποία τιμούσε τις ρίζες του.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, η ιστορία του ονόματος του Elton John δεν είναι απλώς ένα trivia της μουσικής ιστορίας. Είναι ένα παράδειγμα για το πώς ένα ταπεινό ξεκίνημα, λίγη τύχη και πολλή πίστη μπορούν να χτίσουν έναν θρύλο. Ο Reg Dwight μπορεί να είχε αμφιβολίες για το ποιος ήθελε να γίνει, αλλά ο Elton John ήξερε ακριβώς ποιος ήταν — και όπως γράφει ο Shulman στο βιβλίο του, “ξεκάθαρα, ο Reg είχε τον τελευταίο λόγο — και το τελευταίο γέλιο”.
