Η Emily Roberts των The Last Dinner Party αποκαλύπτει πώς ο George Harrison ενέπνευσε τη δημιουργική της προσέγγιση και τη νέα μουσική ταυτότητα της μπάντας. Η νεαρή κιθαρίστρια μιλά για την ισορροπία μεταξύ ατομικής έμπνευσης και συλλογικής έκφρασης, αποδεικνύοντας ότι η κιθάρα μπορεί ακόμα να είναι μέσο διαλόγου, ευαισθησίας και δύναμης.
Η Emily Roberts, στα 26 της, έχει ήδη καταφέρει να θεωρείται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νέα πρόσωπα της βρετανικής ροκ σκηνής. Ως βασική κιθαρίστρια των The Last Dinner Party, η Roberts δεν παίζει απλώς, αλλά «μιλά» μέσα από τις χορδές της. Και όπως αποκαλύπτει, αυτή η σχέση ανάμεσα στη μουσική και στην ατομική φωνή μέσα σε μια μπάντα έχει τις ρίζες της σε έναν μεγάλο δάσκαλο — τον George Harrison των The Beatles.
📌 Διαβάστε Επίσης: George Harrison: Το «Here Comes the Sun» και η ατέλεια που έγινε θρύλος
Σε συνέντευξή της στο Guitar.com, η Roberts εξηγεί ότι εμπνεύστηκε βαθιά από τον Harrison και τον τρόπο που εκείνος αντιλαμβανόταν τη μουσική συνεργασία μέσα σε ένα συγκρότημα. Όπως αναφέρει, ο κιθαρίστας των Beatles την έκανε να συνειδητοποιήσει πως ο ρόλος της κιθάρας δεν είναι μόνο συνοδευτικός, αλλά αφηγηματικός. «Πήρα έμπνευση από τον τρόπο που ο Harrison έγραφε μέσα στο πλαίσιο ενός συγκροτήματος. Όλοι έπρεπε να σεβόμαστε τον χώρο του άλλου. Το να γράφω τα δικά μου μέρη ήταν κάτι δικό μου, προσωπικό, κάτι που έπρεπε να μείνει αυθεντικό».
Η ίδια παραδέχεται πως βλέπει τη δημιουργικότητα σαν μια ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό προς το όραμα του συνθέτη και την ανάγκη να φέρει κάτι δικό της στο τραπέζι. «Σέβομαι απόλυτα τη συνολική κατεύθυνση ενός τραγουδιού, αλλά θέλω να συνεισφέρω τη δική μου δημιουργικότητα. Νιώθω κάπως προστατευτική απέναντι σε αυτό. Έχουμε μάθει να βρίσκουμε τη σωστή ισορροπία».
Η Roberts μεγάλωσε ακούγοντας ’60s rock, ψυχεδέλεια και progressive ήχους – επιρροές που σήμερα επανέρχονται πιο ώριμα στο δεύτερο άλμπουμ των The Last Dinner Party, με τίτλο From the Pyre. Το project αναδεικνύει μια πιο τολμηρή, θεατρική προσέγγιση στον ήχο τους, συνδυάζοντας ροκ δυναμική με λυρική διάθεση και ένα έντονο vintage άρωμα.
Η ίδια η Roberts περιγράφει τη νέα αυτή περίοδο ως απελευθερωτική. «Έχω γίνει πολύ καλύτερη στο να εκφράζω τις απόψεις μου δυναμικά, ακόμη κι αν δεν υιοθετούνται πάντα», εξηγεί. «Στην αρχή ήμουν πιο κλειστή, πιο παρατηρητική. Με το Prelude μαθαίναμε ακόμα τι μας ταιριάζει και πώς λειτουργούμε σαν ομάδα. Τώρα έχω καταλάβει πως είναι καλύτερα να εκφράζεσαι, να συμμετέχεις, να συνεισφέρεις στη ροή».
Αυτό το άνοιγμα δεν προέκυψε τυχαία. Η Roberts έχει πλέον αποκτήσει αυτοπεποίθηση και μουσική ωριμότητα, μαθαίνοντας μέσα από τη διαδικασία της συνεργασίας. «Έμαθα να γράφω μέρη που λειτουργούν, να καταλαβαίνω ποια ενέργεια χρειάζεται κάθε τραγούδι, πότε να συγκρατούμαι και πότε να απελευθερώνομαι».
Η σχέση της με την κιθάρα είναι σχεδόν ψυχική. Δεν τη χρησιμοποιεί μόνο για να συνοδεύσει, αλλά για να εκφράσει συναισθήματα, να δημιουργήσει ατμόσφαιρα. Στο From the Pyre, ο ήχος της διατρέχει κάθε κομμάτι σαν νήμα που ενώνει τα μέλη της μπάντας. Οι κιθαριστικές γραμμές της Roberts ανακαλούν κάτι από τον Harrison, κάτι από τον Brian May, αλλά με δική της, θηλυκή, νευρική ενέργεια που καθιστά το παίξιμό της αναγνωρίσιμο από την πρώτη νότα.
📌 Διαβάστε Επίσης: Queen: Σχεδιάζουν “ψηφιακή επιστροφή” με hologram show στα πρότυπα των ABBA
Η Emily Roberts ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά μουσικών που ξέρουν να ακούν πριν μιλήσουν. Η προσέγγισή της στον ήχο βασίζεται στην ενσυναίσθηση. Δεν είναι ο κιθαρίστας που θέλει να κυριαρχήσει, αλλά αυτός που θέλει να “νιώσει” τον χώρο και να τον γεμίσει με τρόπο οργανικό. Όπως ο Harrison, έτσι κι εκείνη πιστεύει πως το νόημα της κιθάρας είναι να εξυπηρετεί το τραγούδι, όχι να το επισκιάζει.
Η επιρροή των Beatles δεν είναι απλώς μουσική αλλά φιλοσοφική. Στην εποχή των άπειρων layers, των plugins και της τέλειας παραγωγής, η Roberts επιστρέφει στην αυθεντικότητα των ’60s – εκεί όπου το συναίσθημα ήταν η κύρια τεχνολογία. Ο ήχος της έχει αέρα, ατέλειες, “ανθρώπινο θόρυβο”. Κάθε ακόρντο έχει ρυθμό, αναπνοή και ένταση.
Στο νέο τους άλμπουμ, οι The Last Dinner Party επιβεβαιώνουν πως δεν είναι απλώς μια γυναικεία ροκ μπάντα, αλλά μια καλλιτεχνική κοινότητα που εξελίσσεται. Η Roberts τονίζει πως το συγκρότημα λειτουργεί πια με αμοιβαία εμπιστοσύνη. «Έχουμε μάθει να σεβόμαστε τη δημιουργικότητα η μία της άλλης. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, υπάρχει διάλογος».
Το From the Pyre κυκλοφορεί σαν φυσική συνέχεια του Prelude, αλλά με περισσότερο θάρρος. Ο ήχος είναι σκοτεινός, πιο ώριμος και δραματικός, ενώ η κιθάρα της Roberts οδηγεί τις μελωδίες σαν κρυφό νήμα που κινεί το συναίσθημα. Ο ρόλος της είναι να ενώνει και να αποδομεί ταυτόχρονα – να κάνει τη μουσική να αναπνέει, αλλά και να αιφνιδιάζει.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά της να παίζει «με συναίσθημα και καθαρότητα». Δεν αναπαράγει απλώς παλιούς ήχους αλλά τους μεταμορφώνει. Η Roberts αντλεί από τη βρετανική ψυχεδέλεια και τη folk, αλλά ενσωματώνει στοιχεία art rock και alternative ευαισθησίας, δημιουργώντας έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα οικείος και φρέσκος.
Η μουσική της διαδρομή μέχρι τώρα μοιάζει να ακολουθεί το μονοπάτι του σεβασμού προς το παρελθόν χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτό. «Δεν θέλω να είμαι ρετρό, θέλω να είμαι αληθινή», έχει δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξη. Και αυτή η φράση συνοψίζει απόλυτα την ουσία της: ένας καλλιτέχνης που δεν μιμείται, αλλά εξελίσσει.
📌 Διαβάστε Επίσης: Beatles: Η διαχρονική μπάντα που έγινε η πιο κερδοφόρα εταιρεία στον κόσμο της μουσικής
Για τους The Last Dinner Party, το From the Pyre λειτουργεί ως επιβεβαίωση της ταυτότητάς τους. Για την Emily Roberts, όμως, είναι κάτι πιο προσωπικό – η απόδειξη ότι μπορεί να είναι συνθέτης, ερμηνεύτρια και συνδημιουργός σε ίσο βαθμό. Ο τρόπος που μιλά για τη μουσική της, με αυτοπεποίθηση και ευγένεια, θυμίζει γυναίκες όπως η St. Vincent ή η PJ Harvey, που μετέτρεψαν την κιθάρα σε όργανο προσωπικής αφήγησης.
Η νέα της ωριμότητα φαίνεται και στη στάση της απέναντι στη δημιουργία: «Μερικές φορές, το να αφήνεσαι είναι πιο σημαντικό από το να επιμένεις», λέει. Είναι η φωνή μιας γενιάς μουσικών που αντιλαμβάνονται πως η τέχνη δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά μια διαδρομή εξερεύνησης.
Η Emily Roberts δεν είναι απλώς μια κιθαρίστρια. Είναι μια αφηγήτρια που χρησιμοποιεί τον ήχο αντί για λέξεις. Και καθώς οι The Last Dinner Party ετοιμάζονται να κατακτήσουν τη διεθνή σκηνή, η Roberts φαίνεται έτοιμη να χαράξει τη δική της πορεία – με την ίδια σεμνότητα, ευαισθησία και οξυδέρκεια που χαρακτήριζε τον άνθρωπο που την ενέπνευσε περισσότερο: τον George Harrison.
