Υπήρξε εποχή που το “Clapton is God” φιγουράριζε παντού — σε μπλουζάκια, κονκάρδες, εξώφυλλα περιοδικών. Ο Eric Clapton ήταν όχι απλώς στο απόγειο της καριέρας του αλλά σχεδόν απρόσβλητος, ένας θρύλος της κιθάρας που οι πάντες λάτρευαν. Κι όμως, ακόμα κι αυτός ένιωσε κάποτε φόβο — και όχι από οποιονδήποτε.
Όσο ψηλά κι αν φτάσει ένας καλλιτέχνης, η αμφιβολία δεν φεύγει ποτέ εντελώς. Η σκηνή είναι χώρος εκτεθειμένος, ευάλωτος. Η τέχνη, όσο “κουλ” κι αν παρουσιάζεται, είναι προσωπική υπόθεση — ακόμα και όταν δεν φαίνεται. Και σε έναν χώρο τόσο ανταγωνιστικό όσο και συνεργατικό, ακόμα και οι θρύλοι έχουν τις στιγμές που νιώθουν… δεύτεροι.
Για τον Clapton, αυτή η στιγμή ήρθε το 1965, όταν αποχώρησε από τους Yardbirds επειδή θεωρούσε πως η μουσική κατεύθυνση του συγκροτήματος δεν ταίριαζε με τα blues ιδανικά του. Θα έπρεπε να είναι μια τολμηρή, χειραφετημένη απόφαση. Όμως δεν είναι ποτέ εύκολο να βλέπεις τη θέση σου να καταλαμβάνεται — ειδικά όταν αυτός που σε αντικαθιστά είναι ο Jeff Beck.
Ακολούθησε μια σιωπηλή, δημιουργική μονομαχία, με τους δύο κιθαρίστες να ανταγωνίζονται σε singles, collabs και εντυπώσεις. Πίσω από αυτή τη ζήλια όμως, υπήρχε δέος. «Το να παρακολουθείς και να ακούς τον Jeff είναι πάντα συναρπαστικό», είχε πει ο Clapton. Και το εννοούσε.
Αλλά η μεγαλύτερη ταραχή ήρθε λίγο αργότερα, το 1966. Ο Clapton πήγε μόνος του σε ένα live κάποιου καινούριου Αμερικανού, που τόλμησε να ζητήσει να τζαμάρει με τους Cream. Και δεν ήταν άλλος από τον Jimi Hendrix.
Το πρώτο live του Hendrix στο Λονδίνο δεν ήταν απλώς μια συναυλία — ήταν ένα ιστορικό σοκ. Ο Clapton το παρακολούθησε και ένιωσε κάτι που είχε καιρό να νιώσει: φόβο. «Κατάλαβα ότι είχα μπροστά μου μια δύναμη που δεν μπορούσες να αγνοήσεις», είχε πει. «Με τρόμαξε, γιατί ήταν προφανές πως θα γινόταν σταρ. Κι ενώ εμείς μόλις βρήκαμε τη φόρμα μας, να σου ο “αληθινός”».
Ίσως τελικά αυτός ο φόβος ήταν ευλογία. Ίσως, αν δεν υπήρχαν αυτοί οι μουσικοί «αντίπαλοι», ο Clapton να μην είχε σπρωχτεί να εξελιχθεί όπως έκανε. Γιατί καμιά φορά, το αίσθημα του “δεν είμαι αρκετός” είναι ακριβώς αυτό που σε κάνει να γίνεις καλύτερος.
