Η ιστορία των Metallica είναι γεμάτη ένταση, καινοτομία και, όπως σε κάθε θρυλικό συγκρότημα, ενίοτε εσωτερικές συγκρούσεις. Για τον μπασίστα Jason Newsted, μία συγκεκριμένη στιγμή αυτής της διαδρομής παραμένει πηγή απογοήτευσης: το άλμπουμ …And Justice for All του 1988.
Παρότι θεωρείται ένα από τα πιο τεχνικά και στιχουργικά ώριμα έργα των Metallica, για τον Newsted αυτός ο δίσκος είναι ένα πικρό κεφάλαιο. Ο λόγος; Η σχεδόν ανύπαρκτη παρουσία του μπάσου στη μίξη. «Το Justice δεν με έκανε να νιώσω καλά, γιατί το μπάσο δεν ακουγόταν καν. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό», εξήγησε.
Ο Newsted είχε μόλις μπει στο συγκρότημα, διαδεχόμενος τον αδικοχαμένο Cliff Burton, και παρά τη συνεισφορά του, ένιωσε πως η παραγωγή του δίσκου τον άφησε στο περιθώριο. Η έλλειψη των χαμηλών συχνοτήτων αφαιρεί βάθος από τη μουσική, και αυτή η απόφαση έμελλε να στιγματίσει τον ήχο του άλμπουμ — και την προσωπική του σχέση με αυτό.
Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με την άφιξη του παραγωγού Bob Rock στο επόμενο άλμπουμ, το Metallica του 1991, γνωστό ως The Black Album. Ο Rock εισήγαγε έναν πιο πλούσιο, ισορροπημένο ήχο, δίνοντας στο μπάσο την προσοχή που του άξιζε. Ο ίδιος ο Newsted αναγνώρισε ότι «όταν μπήκε ο Bob Rock στην εξίσωση, μπήκαν και οι μπάσες συχνότητες». Η συμβολή του Rock ήταν τόσο καθοριστική, που μετά την αποχώρηση του Newsted το 2001 για προσωπικούς και σωματικούς λόγους, εκείνος ανέλαβε και τα καθήκοντα του μπασίστα για την ηχογράφηση του St. Anger.
Η περίπτωση του …And Justice for All αναδεικνύει μια από τις προκλήσεις του heavy metal: η ανάγκη για ηχητική ισορροπία μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο θόρυβο, δύναμη και ταχύτητα. Όταν αυτή η ισορροπία χάνεται, ακόμη και τα μεγαλύτερα ταλέντα μπορούν να μείνουν στη σιωπή.
Για τον Jason Newsted, το Justice δεν είναι απλά ένα κεφάλαιο στην καριέρα του — είναι ένα υπενθύμιση του πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η φωνή κάποιου μέσα στον θόρυβο.
