Υπάρχουν ιστορίες που μοιάζουν με αστικούς μύθους, αλλά είναι τόσο χαρακτηριστικές των προσώπων που εμπλέκονται, που θες να τις πιστέψεις. Μία από αυτές εκτυλίχθηκε ένα βράδυ στο Παρίσι, με πρωταγωνιστές δύο θρύλους: τον Leonard Cohen και τον Bob Dylan.
Ο Cohen, άνθρωπος των λέξεων πριν γίνει άνθρωπος της μουσικής, είχε ήδη πίσω του χρόνια συγγραφικής πορείας στο απομονωμένο νησί Ύδρα, όταν η Judy Collins έκανε γνωστό το “Suzanne” — ένα ποίημα που μεταμορφώθηκε σε τραγούδι και έδωσε στον Cohen την ιδέα ότι ίσως έχει θέση και στον κόσμο της μουσικής. Η αργή, βαθιά επεξεργασμένη διαδικασία γραφής τον συνόδευε πάντα — έπλαθε τραγούδια όπως θα έπλαθε κανείς μυθιστορήματα, με εμμονή στη λεπτομέρεια και θάρρος να τα ξαναγκρεμίσει για να τα ξαναχτίσει.
Ίσως γι’ αυτό, όταν οι συγκρίσεις με τον Bob Dylan άρχισαν να πολλαπλασιάζονται τη δεκαετία του ’60, ο Cohen ένιωθε κάπως παράταιρος. Ο Dylan ήταν πιο αυθόρμητος, πιο «ροκ» στο πνεύμα, ενώ ο Cohen παρέμενε ο διανοούμενος του folk.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, οι δυο τους κάθονταν σε ένα καφέ στο Παρίσι, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Θα μπορούσε να είναι μια αληθινή, αντρική κουβέντα, χωρίς ταμπέλες. Αντ’ αυτού, προέκυψε ένα… ψέμα.
Σύμφωνα με τον γιο του Cohen, Adam, ο Dylan ρώτησε τον πατέρα του: «Πόσο καιρό σου πήρε να γράψεις το Hallelujah;»
Ο Leonard, ίσως επειδή αισθάνθηκε ότι κρινόταν, απάντησε: «Ε, ξέρεις, δυο χρόνια περίπου.»
Ψέμα. Στην πραγματικότητα, του πήρε τουλάχιστον επτά χρόνια και έγραψε πάνω από 80 (!) διαφορετικές εκδοχές, πριν καταλήξει σε αυτό που όλοι γνωρίζουμε σήμερα.
Και κάπου εκεί, το ψέμα έγινε… αμοιβαίο. Ο Cohen τον ρώτησε: «Εσένα, πόσο σου πήρε το Just Like a Woman;»
«Δεκαπέντε λεπτά», απάντησε ο Dylan.
Αν ήταν αλήθεια ή ψέμα, κανείς δεν ξέρει — αλλά κάπως φαίνεται… ισοπαλία.
Το περιστατικό αυτό, περισσότερο από αστείο, είναι αποκαλυπτικό. Δείχνει πώς ακόμα και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες ένιωθαν την ανάγκη να προστατέψουν τη διαδικασία τους, να τη μικρύνουν για να μην φαίνονται… ευάλωτοι. Ή ίσως απλώς να πείραζαν ο ένας τον άλλο, όπως κάνουν οι φίλοι — ή οι αντίπαλοι.
