Μέσα στον πανικό της Beatlemania και την εκρηκτική άνοδο των Beatles από τα υπόγεια του Λίβερπουλ στις σκηνές των μεγαλύτερων σταδίων του κόσμου, ήρθε και το πρώτο τους φιλμ, το A Hard Day’s Night (1964), για να σφραγίσει την εικόνα τους στην ποπ κουλτούρα. Ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα μουσικό φιλμ – ήταν ένα πολιτιστικό γεγονός.
Γεμάτη από νεανική ενέργεια, τρελά κυνηγητά, ειρωνικές ατάκες και μια διάχυτη περιφρόνηση προς κάθε μορφή εξουσίας, η ταινία παρουσίαζε τους Beatles ως τους τέλειους εκπροσώπους της καινούριας, μεταπολεμικής γενιάς που διεκδικούσε τη φωνή της με στυλ και χιούμορ.
Ο παππούς του Paul και το αστείο που έκρυβε μια ολόκληρη τηλεοπτική αναφορά
Ανάμεσα στα πρόσωπα που έκλεψαν την παράσταση ήταν ο “παππούς του Paul”, ένας μικρόσωμος αλλά πανούργος ηλικιωμένος, που πείραζε την μπάντα, έμπλεκε με θαυμάστριες, πλαστογραφούσε αυτόγραφα και τελικά οδηγούσε τον Ringo σε υπαρξιακή κρίση. Τον ρόλο υποδυόταν ο Wilfrid Brambell, και όσοι τον ήξεραν από πριν, κατάλαβαν αμέσως το αστείο.
Στην ταινία, επαναλαμβάνεται σαν running joke ότι είναι «πολύ καθαρός». Μπορεί να μοιάζει αθώο ή τυχαίο, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα καλοστημένο “εσωτερικό” αστείο για το βρετανικό κοινό.
Από τον “βρωμιάρη γέρο” στον “καθαρό κύριο”
Ο Brambell ήταν ήδη διάσημος στην Αγγλία χάρη στη σειρά Steptoe and Son, όπου υποδυόταν τον Albert Steptoe – έναν γκρινιάρη, ατημέλητο παλιατζή, μόνιμο εμπόδιο στα όνειρα του γιου του για μια καλύτερη ζωή. Η ατάκα “You dirty old man!” («βρωμιάρη γέρο!») είχε γίνει τόσο αναγνωρίσιμη όσο το ίδιο το όνομά του.
Έτσι, όταν στο A Hard Day’s Night οι άλλοι χαρακτήρες τον περιγράφουν με θαυμασμό ως “πολύ καθαρό”, το χιούμορ βρίσκεται στην ειρωνεία – ήταν μια παιχνιδιάρικη αντιστροφή του ρόλου για τον οποίο ήταν γνωστός.
Ένας gentleman στην πραγματική ζωή
Η αλήθεια είναι πως ο Brambell δεν είχε καμία σχέση με τον Steptoe. Ήταν ευγενικός, ντυνόταν πάντα κομψά και είχε άψογους τρόπους. Κι όμως, ο “βρωμιάρης γέρος” τον ακολούθησε για πάντα. Με την εμφάνισή του στην ταινία των Beatles, κατάφερε να αφήσει το στίγμα του και εκτός Βρετανίας – σε ένα κοινό που μπορεί να μην κατάλαβε ακριβώς το αστείο, αλλά απόλαυσε την ερμηνεία του.
Ο Wilfrid Brambell έφυγε από τη ζωή το 1985, αλλά άφησε πίσω του έναν ρόλο-έκπληξη: έναν χαρακτήρα που λέει περισσότερα σε αυτούς που τον γνώριζαν ήδη, χωρίς να χαλάει τη διασκέδαση σε όσους δεν έχουν ιδέα.
