Όταν η Patti Smith ήταν μικρή, η μητέρα της της έδωσε ένα αντίτυπο του άλμπουμ Another Side of Bob Dylan. Ήταν μια φαινομενικά ασήμαντη στιγμή—μια απλή χειρονομία χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα. Όμως, αυτό το δώρο έμελλε να γίνει η αφετηρία για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.
Ο Dylan δεν ήταν ο μόνος που τη μάγεψε. Η Smith είχε αναπτύξει μια σχεδόν εμμονική λατρεία για τον Γάλλο ποιητή Αρθούρο Ρεμπώ. «Ο Ρεμπώ ήταν σαν το αγόρι μου», είχε πει αργότερα. «Αν στα 15 ή 16 σου χρόνια δεν μπορείς να έχεις το αγόρι που θέλεις, ποια η διαφορά αν είναι ένας νεκρός ποιητής ή ένας συμμαθητής σου;».
Παρά τη γοητεία που της ασκούσε η μουσική, η Smith δεν την έβλεπε εξαρχής ως μονοπάτι καριέρας. Στην αρχή, η ποίηση και η ζωγραφική ήταν οι κύριοι τρόποι έκφρασής της. Όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1967, ασχολήθηκε ενεργά με την τέχνη, αλλά δεν βρέθηκε αμέσως στο επίκεντρο της μουσικής σκηνής. Για να τα βγάλει πέρα, άρχισε να γράφει για το Rock Magazine, ένα περιοδικό που προσπαθούσε να ανταγωνιστεί το Rolling Stone.
Η Συνέντευξη που Έγινε Μάθημα Ζωής
Η μεγάλη της ευκαιρία ήρθε όταν το περιοδικό εξασφάλισε μια αποκλειστική συνέντευξη με τον Eric Clapton, έναν από τους πιο διάσημους κιθαρίστες της εποχής. Ο Clapton, τότε επικεφαλής των Cream, ήταν το απόλυτο όνομα στη ροκ σκηνή. Ήταν μια τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία—και η Smith είχε την ευθύνη να την αναλάβει.
Όταν ήρθε η ώρα της συνέντευξης, κάθισε απέναντι στον Clapton και, με θάρρος αλλά και αφέλεια, έκανε την πρώτη της ερώτηση: «Ποια είναι τα έξι αγαπημένα σας χρώματα;»
Η στιγμή πάγωσε. Ο Clapton την κοίταξε σαστισμένος. Η Smith αισθάνθηκε το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό της. Οι βοηθοί του έσπευσαν να σώσουν την κατάσταση. Το άρθρο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Αυτή η αμήχανη εμπειρία ήταν το τέλος της σύντομης δημοσιογραφικής της καριέρας. Ίσως και το περιοδικό να είχε ήδη πάρει την απόφαση να μη συνεχίσει να συνεργάζεται μαζί της. Όμως, αυτή η αποτυχία ήταν η σπίθα που άναψε μια νέα φωτιά μέσα της.
Η Πόρτα που Έκλεισε και η Καριέρα που Γεννήθηκε
Αντί να απογοητευτεί, η Patti Smith συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν φτιαγμένη για να είναι δημοσιογράφος. Δεν ήθελε να καταγράφει τη μουσική των άλλων· ήθελε να δημιουργήσει τη δική της. Και έτσι έκανε.
Λίγα χρόνια αργότερα, η Smith έγινε μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες του punk και της εναλλακτικής ροκ σκηνής. Με το άλμπουμ της Horses το 1975, καθιερώθηκε ως μια μοναδική καλλιτεχνική φωνή που συνδύαζε ποίηση και μουσική με τρόπο πρωτόγνωρο.
Η ιστορία της συνέντευξης με τον Clapton ξεχάστηκε, αλλά η ίδια δεν έχασε ποτέ την αφελή ορμή που την οδήγησε στη δημιουργία. Όπως είπε ο φίλος της Joey Ramone: «Παίξε πριν γίνεις καλός, γιατί μέχρι να γίνεις καλός, θα είσαι πολύ μεγάλος για να παίξεις».
Ίσως, λοιπόν, η αποτυχημένη ερώτηση να μην ήταν τόσο άσκοπη. Ίσως να ήταν η απόδειξη ότι η Smith δεν χωρούσε στα στενά πλαίσια της δημοσιογραφίας. Αντί να καταγράφει τις ιστορίες των άλλων, ήταν προορισμένη να γράψει τη δική της. Και το έκανε με τρόπο που επηρέασε γενιές ολόκληρες.
