Η Reneé Rapp μιλά με ασυνήθιστη ειλικρίνεια για μια εσωτερική σύγκρουση που συνοδεύει τη ραγδαία άνοδό της στη μουσική βιομηχανία. Παρότι η καριέρα της εξελίσσεται με ταχύτητα και επιτυχία, η ίδια παραδέχεται ότι η διαδικασία της κυκλοφορίας νέας μουσικής αποτελεί ψυχολογική δοκιμασία. Η δημιουργία της προσφέρει χαρά και αίσθηση πληρότητας, όμως η στιγμή που το έργο βγαίνει στο κοινό φέρνει άγχος, υπερανάλυση και συναισθηματική πίεση.
Η πρόσφατη εμφάνισή της στο εξώφυλλο του Perfect Magazine ήρθε σε μια περίοδο που η Reneé Rapp βρίσκεται στο απόγειο της δημοσιότητας. Μετά την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ της, Bite Me, το οποίο κατέκτησε την κορυφή των βρετανικών charts, η καλλιτέχνιδα περιοδεύει σε μεγάλες αρένες, ανταποκρινόμενη σε μια ζήτηση που ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Η επιτυχία αυτή, ωστόσο, δεν συνοδεύεται από απόλυτη ψυχική άνεση. Αντίθετα, φέρνει στο προσκήνιο τις αντιφάσεις της σύγχρονης καλλιτεχνικής έκθεσης.
Η ίδια περιγράφει τη δημόσια εικόνα της ως κάτι που προκύπτει σχεδόν ενστικτωδώς. Δεν τη σχεδιάζει, δεν την κατασκευάζει με στρατηγική, αλλά αφήνει τον εαυτό της να κινηθεί αυθόρμητα. Παρ’ όλα αυτά, η συνεχής προσοχή και η ερμηνεία κάθε της κίνησης από τρίτους δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Όταν οι άλλοι αρχίζουν να περιμένουν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, εκείνη νιώθει ότι πρέπει να ανταποκριθεί, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τον αυθεντικό της εαυτό.
👉 Διαβάστε Eπίσης: Η Reneé Rapp κυκλοφορεί το “Lucky” – Το νέο single από το soundtrack της ταινίας “Now You See Me, Now You Don’t“
Η Reneé Rapp εξηγεί ότι η φήμη έχει την τάση να παγιώνει μια εικόνα. Μια στιγμή, μια δήλωση ή μια καλλιτεχνική επιλογή μπορεί να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται κάποιον, και από εκεί και πέρα όλα φαίνεται να προσαρμόζονται γύρω από αυτό το ένα στοιχείο. Αυτή η διαδικασία, όπως παραδέχεται, την κάνει να υπεραναλύει κάθε της βήμα, να φοβάται το λάθος και να νιώθει ότι χάνει την άνεση της φυσικής έκφρασης.
Παρά το γεγονός ότι έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από την υποκριτική, η μουσική παραμένει το κέντρο του εσωτερικού της κόσμου. Η ίδια δηλώνει ότι η δημιουργία μουσικής είναι το μόνο πράγμα που της προσφέρει καθαρή και απόλυτη ευτυχία. Σε αντίθεση με την υποκριτική, όπου συχνά ένιωθε αμφιβολία για τις ικανότητές της, το τραγούδι λειτουργεί ως ο πιο άμεσος και ειλικρινής τρόπος επικοινωνίας. Εκεί νιώθει ότι ανήκει.
Κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της στη σειρά The Sex Lives of College Girls, η Reneé Rapp βρέθηκε αντιμέτωπη με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις. Παρότι η επιτυχία ήταν εμφανής, η ίδια αμφισβητούσε τον εαυτό της και τη θέση της στον χώρο της υποκριτικής. Την ίδια στιγμή, είχε πλήρη επίγνωση ότι η φωνή και η μουσική της έκφραση αποτελούσαν το πιο δυνατό της εργαλείο. Αυτή η συνειδητοποίηση λειτούργησε ως καθοριστική καμπή στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.
👉 Διαβάστε Eπίσης: Η Renee Rapp εξομολογείται: “Το σώμα μου κατέρρευσε” – Γιατί ανέβαλε τις συναυλίες της
Η δημιουργία του Bite Me αποτέλεσε για εκείνη μια περίοδο έντονης ικανοποίησης. Το άλμπουμ, που συγκέντρωσε δεκάδες εκατομμύρια streams από την πρώτη κιόλας εβδομάδα, αντιπροσωπεύει ακριβώς τον ήχο και το ύφος που ήθελε να εκφράσει. Η διαδικασία της ηχογράφησης και της σύνθεσης της έδωσε αίσθηση πληρότητας και επιβεβαίωσης. Ήταν η στιγμή που ένιωσε ότι το αποτέλεσμα ανταποκρινόταν πλήρως στο όραμά της.
Ωστόσο, αυτή η ευφορία δεν διαρκεί πάντα μετά την κυκλοφορία. Η Reneé Rapp παραδέχεται ότι ιστορικά δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη φάση που ακολουθεί την έκθεση της δουλειάς της στο κοινό. Μόλις η μουσική φύγει από τα χέρια της και αρχίσει να αποκτά ζωή μέσα από τα σχόλια, τις κριτικές και τις αντιδράσεις, της γίνεται δύσκολο να κρατήσει τη δική της αρχική σχέση με το έργο. Ακόμα και όταν η ανταπόκριση είναι θετική, η συναισθηματική απόσταση που δημιουργείται την αποσταθεροποιεί.
Η ίδια περιγράφει αυτή την κατάσταση ως αδυναμία να «καθίσει» μέσα στα πράγματα. Δεν της είναι εύκολο να αφήσει τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ της. Η σκέψη της τρέχει, η αμφιβολία εισχωρεί και η ανάγκη ελέγχου γίνεται πιο έντονη. Αυτή η εσωτερική ένταση αποτελεί, όπως φαίνεται, το τίμημα της ειλικρίνειας με την οποία προσεγγίζει τη δημιουργία.
Σε ένα περιβάλλον όπου η συνεχής παραγωγή περιεχομένου θεωρείται δεδομένη, η στάση της Reneé Rapp μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική. Δεν αντιμετωπίζει τη μουσική ως προϊόν που απλώς πρέπει να κυκλοφορήσει, αλλά ως προσωπική προέκταση. Η έκθεση αυτής της προέκτασης στο κοινό ισοδυναμεί με συναισθηματικό ρίσκο, κάτι που δεν μπορεί να αγνοήσει ή να προσπεράσει εύκολα.
👉 Διαβάστε Eπίσης: Foo Fighters και Taylor Momsen ξαναζωντανεύουν τα grunge τραγούδια της Mariah Carey
Παρά τις δυσκολίες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μουσική παραμένει ο πυρήνας της ύπαρξής της. Η Reneé Rapp δεν μιλά για απόσυρση, ούτε για απομάκρυνση από τη δημιουργία. Αντίθετα, αναγνωρίζει ότι αυτή η εσωτερική σύγκρουση αποτελεί μέρος της καλλιτεχνικής της διαδρομής. Η αγάπη για τη σύνθεση και το τραγούδι δεν μειώνεται από τον φόβο της έκθεσης, αλλά συνυπάρχει μαζί του.
Η επιτυχία της περιοδείας της και η ανταπόκριση του κοινού δείχνουν ότι η σύνδεση με τους ακροατές είναι πραγματική. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια επιλέγει να μην ωραιοποιεί τη διαδικασία. Μιλά ανοιχτά για το κόστος της επιτυχίας, για την ψυχική κόπωση και για την ανάγκη να προστατεύει τον εαυτό της μέσα σε έναν χώρο που συχνά απαιτεί συνεχή διαθεσιμότητα.
Για όσους παρακολουθούν την πορεία της Reneé Rapp, αυτή η ειλικρίνεια αποτελεί βασικό στοιχείο της ταυτότητάς της. Δεν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ατρόμητη ή απόλυτα σίγουρη. Αντίθετα, επιλέγει να αναγνωρίσει τις αδυναμίες της και να τις ενσωματώσει στη δημόσια αφήγησή της. Αυτή η στάση την καθιστά μια φωνή που αντικατοπτρίζει με ακρίβεια τη σύγχρονη εμπειρία της καλλιτεχνικής δημιουργίας: γεμάτη πάθος, αμφιβολία, ένταση και ανάγκη για αυθεντική έκφραση.
