Μπορεί η φήμη να μοιάζει με όνειρο, όμως για τους The Police η επιτυχία ήρθε με ένα κόστος που λίγοι γνώριζαν. Πίσω από τις κορυφές των charts, τις sold-out περιοδείες και τις βροχές βραβείων, η μπάντα βίωνε εσωτερική φθορά. Το 1983, με το πέμπτο τους άλμπουμ Synchronicity, το συγκρότημα βρέθηκε στο απόγειο της καριέρας του — αλλά και στο χείλος της διάλυσης.
Όπως έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι, οι ηχογραφήσεις του Synchronicity ήταν “σκοτεινές”. Όχι μόνο από άποψη ατμόσφαιρας, αλλά και κυριολεκτικά, γεμάτες ένταση, συγκρούσεις και… σωματική βία. «Δείραμε ο ένας τον άλλον», αποκάλυψαν χρόνια μετά. «Το έχουμε πια αστείο, αλλά τότε ήταν μια μαύρη τρύπα που δεν θέλουμε να θυμόμαστε.»
Η πίεση για ακόμα ένα θρίαμβο, μετά την ήδη επιτυχημένη πορεία με το Ghost in the Machine, μετατράπηκε σε βάρος που ράγισε τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη. Παρ’ όλα αυτά, το ταλέντο τους ήταν τέτοιο που, ακόμη και μέσα σε χαοτικές συνθήκες, κατάφεραν να παραδώσουν έναν δίσκο-ορόσημο.
Το Synchronicity έγινε παγκόσμιο φαινόμενο: Νο1 σε Αμερική και Βρετανία, τεράστιες πωλήσεις, sold-out συναυλίες σε στάδια, ένα σωρό Grammys. Και όμως, ήταν αυτός ακριβώς ο θρίαμβος που οδήγησε στη ρήξη. Η ιστορία των The Police θύμισε σε πολλούς τον Ίκαρο: πέταξαν πολύ κοντά στον ήλιο, και κάηκαν.
Το ειρωνικό; Παρότι το άλμπουμ μιλούσε για συγχρονισμό, ήταν ακριβώς αυτό που έλειπε από τη μπάντα εκείνη την εποχή. Οι προσωπικότητες τους συγκρούονταν, οι φιλοδοξίες ξεπερνούσαν τη συνοχή και, παρά την εικόνα ενότητας που παρουσίαζαν στο κοινό, το τέλος είχε ήδη ξεκινήσει να γράφεται.
Κι όμως, το Synchronicity παραμένει ένα από τα πιο ισχυρά παραδείγματα ότι, μερικές φορές, η τέχνη γεννιέται μέσα στο χάος. Κι αν οι The Police δεν κατάφεραν να διατηρήσουν την αρμονία, κατάφεραν κάτι εξίσου σπουδαίο: να αφήσουν πίσω τους έναν δίσκο που άντεξε στον χρόνο, ακόμη κι όταν οι ίδιοι δεν άντεξαν μαζί του.
