Ο πρώην frontman εξηγεί γιατί το κεφάλαιο της μπάντας μάλλον έχει κλείσει οριστικά για εκείνον
Ο Tony Hadley, η εμβληματική φωνή των Spandau Ballet που καθόρισε τα ’80s με κομμάτια όπως το “True” και το “Gold”, είναι πια ξεκάθαρος: η εποχή των μεγάλων reunions για τη μπάντα έχει παρέλθει – και δεν έχει καμία ανάγκη να ξαναγυρίσει στο παρελθόν. Σε μια περίοδο που οι fans των New Romantics ελπίζουν ακόμη σε μια τελευταία, νοσταλγική περιοδεία, ο ίδιος προτιμά την ελευθερία της σόλο διαδρομής του, το προσωπικό του στιλ και τη δημιουργικότητα που νιώθει μακριά από τα “δεσμά” μιας μπάντας.
Μιλώντας πρόσφατα σε γνωστό περιοδικό, ο Hadley δεν μάσησε τα λόγια του. Όταν του ανέφεραν τις δηλώσεις του Gary Kemp, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ξανασμίξει το κλασικό line-up για χάρη των παιδιών του και του ίδιου του κοινού, η απάντηση του Hadley ήταν απλή και ξεκάθαρη: «Αυτό είναι είδηση για μένα». Με χιούμορ αλλά και αμεσότητα, δεν κρύβει ότι δεν έχει καμία επαφή πια με τα περισσότερα μέλη της μπάντας, εκτός από τον Steve Norman, και πως οι εποχές που μοιράζονταν στιγμές εντός και εκτός σκηνής έχουν πλέον περάσει.
📌 Διαβάστε Επίσης: Το “Live Aid” επιστρέφει: Η απόλυτη συναυλία ξαναζωντανεύει 40 χρόνια μετά
Ακόμη και αν παραδέχεται ότι υπήρξαν καλές εποχές και αληθινά γέλια με τους Spandau Ballet, ο Hadley εξηγεί πως οι δυσκολίες ήταν αναπόφευκτες και οδήγησαν σε απόσταση ανάμεσα στα μέλη. Με τον John Keeble να περνά μια περιπέτεια υγείας που άλλαξε τα δεδομένα και τους υπόλοιπους να διατηρούν ψυχρή σχέση, ο ίδιος επέλεξε να αποστασιοποιηθεί. Δηλώνει ευθέως πως το να είναι σόλο του δίνει μια αίσθηση ελευθερίας που είχε χάσει όσο ήταν μέλος μιας μεγάλης μπάντας. Μπορεί πλέον να τραγουδάει από swing μέχρι rock χωρίς να νιώθει εγκλωβισμένος σε ένα μουσικό ύφος ή σε μια νοοτροπία που δεν του ταιριάζει.
Η αλήθεια είναι πως το κεφάλαιο “Spandau Ballet” έκλεισε με αρκετή ένταση και, όπως έχει πει και στο παρελθόν, «δεν θα αποκαλύψω ποτέ ακριβώς τι έγινε – αυτό ας το κάνουν οι υπόλοιποι, αν το θελήσουν». Παραδέχεται μάλιστα ότι το να φύγει από τη μπάντα δεν ήταν κάτι που ήθελε, αλλά μια απόφαση αναγκαστική και αποτέλεσμα συνθηκών που δεν μπορούσε να ελέγξει. Το μοναδικό που μετανιώνει είναι πως, αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, θα μπορούσαν να είχαν κάνει ένα anniversary show που θα έγραφε ιστορία.
Όσον αφορά τις πρόσφατες δηλώσεις του Gary Kemp, o Hadley εμφανίζεται ήρεμος και καθόλου νοσταλγικός: «Δεν νομίζω ότι θα δούλευε. Δεν έχω δει τον Gary, τον Martin ή τον John εδώ και οκτώ χρόνια. Ο Steve είναι ο μόνος που έχουμε ακόμα μια χαλαρή επικοινωνία». Η σχέση τους σήμερα περιορίζεται κυρίως σε επαγγελματικό επίπεδο, χωρίς το “δέσιμο” που θα απαιτούσε ένα πραγματικό reunion.
Ο Hadley, βέβαια, δεν ξεχνά τις καλές στιγμές, ούτε το τι σήμαινε η μπάντα για το κοινό. Θυμάται με συγκίνηση τα γέλια στις πρόβες, τις ατελείωτες περιοδείες, την τρέλα των φαν, αλλά και τα μεγάλα live που τους ένωσαν για πάντα με το κοινό. Ωστόσο, αυτό που αγαπά τώρα περισσότερο είναι η αίσθηση ανεξαρτησίας: να αλλάζει στιλ από νύχτα σε νύχτα, να διαλέγει το ρεπερτόριο του, να επικοινωνεί απευθείας με το κοινό του, χωρίς να “λογοδοτεί” σε κανέναν. Αυτό το περιγράφει ως το μεγαλύτερο δώρο της νέας του ζωής.
📌 Διαβάστε Επίσης: Το “Sparks” των Coldplay γίνεται viral μετά τον χωρισμό Chris Martin & Dakota Johnson
Το παράδειγμα του Tony Hadley αποδεικνύει πως, όσο νοσταλγικά κι αν κοιτάζει κανείς το παρελθόν, η πραγματική ελευθερία έρχεται όταν τολμάς να ανοίξεις νέο κεφάλαιο. Για τον ίδιο, η μουσική παραμένει τρόπος έκφρασης και απόδρασης, αλλά πλέον δεν χρειάζεται τα “συνοδευτικά” μιας μπάντας για να νιώσει πλήρης. Έχει βρει τη χαρά στο να εναλλάσσει είδη, να ζει πιο αυθόρμητα και να αφήνει κάθε συναυλία να γίνεται μοναδική εμπειρία.
Το ερώτημα αν θα ξαναδούμε ποτέ τους Spandau Ballet όλους μαζί στην ίδια σκηνή παραμένει – για την ώρα – χωρίς απάντηση. Ο ίδιος ο Hadley δείχνει να προτιμά να γράφει το δικό του μέλλον, χωρίς περιορισμούς και εκπτώσεις στα όνειρα του. Αν αυτό είναι το τίμημα για την αληθινή ελευθερία, τότε μάλλον το πληρώνει με χαρά.
Αν κάτι μαθαίνουμε από την ειλικρίνεια του Tony Hadley, είναι πως η προσωπική διαδρομή αξίζει περισσότερο από τη νοσταλγία – και πως κάθε μουσικός πρέπει να τολμά να γράφει τη δική του ιστορία, όσο δύσκολο κι αν είναι να αφήσει πίσω του το παρελθόν.
