Η Joan Jett επιστρέφει στην ιστορία του «I Love Rock ’n Roll», 45 χρόνια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ στις 18 Νοεμβρίου 1981. Μέσα από νέες μαρτυρίες της ίδιας, του παραγωγού Kenny Laguna και συνεργατών της, αποκαλύπτεται η δύσκολη διαδρομή από τις 23 απορρίψεις δισκογραφικών εταιρειών μέχρι την κορυφή των αμερικανικών charts. Η ιστορία περιλαμβάνει ένα τραγούδι των Arrows, διαφορετικές ηχογραφήσεις και μια επιτυχία που άλλαξε την καριέρα της.
Η Joan Jett θυμάται ακόμη τη στιγμή που έμαθε ότι το «I Love Rock ’n Roll» είχε φτάσει στο Νο. 1. Ήθελε να δει με τα μάτια της το όνομά της στην κορυφή του Billboard Hot 100. Το γεγονός είχε ιδιαίτερη σημασία για μια μουσικό που, λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα μετά τη διάλυση των Runaways και τις συνεχείς απορρίψεις της δισκογραφικής βιομηχανίας.
Στις νέες μαρτυρίες για τα 45 χρόνια του άλμπουμ, η Jett, ο Kenny Laguna, ο Ricky Byrd και άνθρωποι που συμμετείχαν στα πρώτα βήματα των Blackhearts επιστρέφουν σε εκείνη την περίοδο. Οι αναμνήσεις τους περιγράφουν πώς συγκροτήθηκε η μπάντα, γιατί χρειάστηκε να ξαναηχογραφηθεί ο δίσκος και πώς μια διασκευή μετατράπηκε στη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της τραγουδίστριας.
Η αρχή δεν ήταν εύκολη. Όταν οι Runaways διαλύθηκαν το 1979, η Jett έχασε το συγκρότημα στο οποίο είχε επενδύσει τη μουσική της ταυτότητα. Όπως εξηγεί σήμερα, αισθανόταν ότι όσοι αμφισβητούσαν την ικανότητα των γυναικών να παίξουν rock είχαν βρει την ευκαιρία να δικαιωθούν. Η απογοήτευσή της ήταν τόσο έντονη ώστε σκέφτηκε ακόμη και να καταταγεί στον στρατό.
Ο μάνατζερ Toby Mamis τη βοήθησε να βρει την επόμενη κατεύθυνσή της, φέρνοντάς τη σε επαφή με τον Kenny Laguna και τον Ritchie Cordell. Η αρχική συνεργασία αφορούσε τη μουσική μιας κινηματογραφικής παραγωγής με τίτλο «We’re All Crazee Now!», η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η γνωριμία, όμως, οδήγησε στη δημιουργία μιας σταθερής επαγγελματικής σχέσης με τον Laguna.
Η Jett θυμάται ότι ένιωσε αμέσως άνετα στη συνεργασία τους. Είχε αποφασίσει να συνεχίσει με ανδρικό συγκρότημα, αποφεύγοντας τις διαρκείς συγκρίσεις με τους Runaways. Έτσι σχηματίστηκαν σταδιακά οι Blackhearts, μέσα από ακροάσεις και εμφανίσεις σε μικρούς χώρους. Στα πρώτα χρόνια, η ομάδα πουλούσε αντίτυπα του δίσκου «Bad Reputation» απευθείας από το αυτοκίνητό της μετά τις συναυλίες.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν οι δισκογραφικές εταιρείες. Ο Laguna είχε συγκεντρώσει μια κασέτα με πέντε τραγούδια, ανάμεσά τους τα «Bad Reputation», «I Love Rock ’n Roll» και «Crimson and Clover». Την έστειλε σε 23 εταιρείες και όλες απέρριψαν την πρόταση. Η Jett αναφέρει ότι διατηρούν ακόμη τις επιστολές, ορισμένες από τις οποίες της υποδείκνυαν να εγκαταλείψει την κιθάρα ή να αναζητήσει διαφορετικό υλικό.
Το «I Love Rock ’n Roll», πάντως, δεν ήταν δική της σύνθεση. Το είχαν γράψει οι Alan Merrill και Jake Hooker για τους βρετανικούς Arrows, που το κυκλοφόρησαν το 1975. Η Jett το ανακάλυψε παρακολουθώντας το συγκρότημα σε τηλεοπτική εκπομπή όσο βρισκόταν στην Αγγλία με τους Runaways. Αγόρασε αμέσως το δισκάκι, πιστεύοντας ότι είχε ακούσει ένα τραγούδι με μεγάλες δυνατότητες.
Αρχικά σκέφτηκε να το ηχογραφήσει με τους Runaways, αλλά η ιδέα δεν προχώρησε. Το συγκρότημα είχε ήδη διασκευάσει το «Rock & Roll» των Velvet Underground και δεν ήθελε άλλο τραγούδι με παρόμοιο τίτλο. Ο Mamis θυμάται επίσης ότι προέκυψε διαφωνία για τα εκδοτικά δικαιώματα. Η Jett κράτησε τη σύνθεση στο μυαλό της, αποφασισμένη να επιστρέψει σε αυτή όταν παρουσιαζόταν η ευκαιρία.
Μια πρώτη ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε το 1979 με τους Steve Jones και Paul Cook των Sex Pistols. Ο Laguna, ωστόσο, θεωρούσε ότι η συγκεκριμένη εκδοχή δεν είχε τον ήχο που χρειαζόταν για ευρύτερη εμπορική απήχηση. Επέλεξε να κρατήσει το τραγούδι για μεταγενέστερη κυκλοφορία, όταν οι Blackhearts θα είχαν αποκτήσει πιο σταθερή σύνθεση και συναυλιακή εμπειρία.
Το 1980 η Jett και οι Blackhearts ηχογράφησαν στη Νέα Υόρκη μια πρώιμη μορφή του άλμπουμ, γνωστή σήμερα ως «The Shadow Album». Οι μουσικοί έπαιξαν το υλικό σχεδόν σαν ολοκληρωμένο συναυλιακό πρόγραμμα, επιδιώκοντας έναν άμεσο, ανεπεξέργαστο ήχο. Παρότι οι ηχογραφήσεις τους άρεσαν, αποφάσισαν αργότερα να επαναλάβουν το υλικό σε καλύτερες συνθήκες.
Ο Laguna θυμάται ότι απέμεναν μόλις έξι ημέρες όταν αποφασίστηκε η επανηχογράφηση. Η νέα παραγωγή, με μηχανικό ήχου τον Glen Kolotkin, έγινε τελικά το «I Love Rock ’n Roll» που κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου 1981. Στο μεταξύ, η κιθάρα του Ricky Byrd πρόσθεσε διαφορετική δυναμική στο συγκρότημα, με περισσότερο χώρο για χαρακτηριστικά lead μέρη.
Ο ίδιος ο Byrd περιγράφει τη διαδικασία χωρίς ιδιαίτερες τεχνικές περιπλοκές. Όταν αναρωτήθηκε τι σόλο έπρεπε να παίξει στο ομώνυμο τραγούδι, ζήτησε τη γνώμη του Leslie West. Η συμβουλή που πήρε ήταν να ακολουθήσει τη μελωδία. Το αποτέλεσμα ήταν ένα απλό κιθαριστικό μέρος που ενσωματώθηκε στον αναγνωρίσιμο ήχο της διασκευής.
Η αρχική πορεία του άλμπουμ ήταν συγκρατημένη. Η πρώτη έκδοση περιλάμβανε το χριστουγεννιάτικο «Little Drummer Boy», το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε από το «Oh Woe Is Me». Το ομώνυμο single κυκλοφόρησε στις 20 Ιανουαρίου 1982, συνοδευόμενο από ασπρόμαυρο μουσικό βίντεο με το συγκρότημα να παίζει σε μπαρ της Νέας Υόρκης.
Η παρουσία του βίντεο στο τότε νεοσύστατο MTV και η αυξανόμενη ραδιοφωνική μετάδοση βοήθησαν σημαντικά. Ο Laguna θυμάται μια διαδρομή με αυτοκίνητο στη Φλόριντα, όταν άκουσε το τραγούδι τρεις φορές διαδοχικά αλλάζοντας σταθμούς. Χρειάστηκε να σταματήσει στην άκρη του δρόμου, καθώς συνειδητοποιούσε για πρώτη φορά την έκταση της επιτυχίας.
Το single έφτασε στο Νο. 1 του Billboard Hot 100 το 1982, παραμένοντας εκεί επτά εβδομάδες. Το άλμπουμ ανέβηκε έως τη δεύτερη θέση του Billboard 200, ενώ ακολούθησε η επιτυχία της διασκευής του «Crimson and Clover». Για την Jett, η εμπορική αναγνώριση είχε ιδιαίτερη αξία, επειδή είχε προηγηθεί μια περίοδος κατά την οποία οι περισσότερες δισκογραφικές εταιρείες δεν πίστευαν στο υλικό της.
Η επέτειος συνοδεύεται από νέες εκδόσεις του άλμπουμ, ανάμεσά τους η συλλεκτική «I Love Rock ’n Roll + The Shadow Album», που έχει ανακοινωθεί για τις 11 Δεκεμβρίου 2026. Όμως στις πρόσφατες μαρτυρίες η Jett επιστρέφει περισσότερο στη διαδρομή που προηγήθηκε. Σαράντα πέντε χρόνια μετά, θυμάται ακόμη τις επιστολές απόρριψης και την πρώτη στιγμή που είδε το «I Love Rock ’n Roll» στην κορυφή.





